Pass me even de ketchup! (Column Hockeyclub Rotterdam)

Zondagochtend. De tafel is gedekt, de geur van de door papa vers gebakken broodjes krult mijn neus binnen. Mijn eierdopje is gevuld met een eitje, hard-zacht gekookt. De ouwelui zitten in hockeykleding aan tafel, klaar om van start te gaan op de natte plaggen. Ja ze spelen op gras, want het zijn maar veteranen. Mijn zusje en ik hebben zaterdagmiddag al gespeeld, beiden gewonnen en doelpunten gescoord. Tijdens het diner gisteravond zijn de wedstrijden uitgebreid geanalyseerd. “Eefje, je moet meer naast de bal blijven lopen, dan sta je ook niet meer buitenspel.. Wanne, probeer eens náást de keeper te slaan, in de hoeken op de plank!..” Een kleine greep uit zijn bijna ‘Cruijffiaanse wijsheden’ anno 2001. (meer…)

Toen Eefje nog een klein Eefje was

Goedemorgen, 8.30 uur 6 maart. De eerste zonnestralen schijnen door de gordijnen, de vogeltjes fluiten vrolijk. De zenuwen gieren door mijn lijf. Misselijk van de spanning en een ongekende nieuwsgierigheid naar de cadeaus die ik tijdens het ontbijt zal ontvangen. Ik raas op mijn sloffen de trap af, verwonder mij over de slingers die vannacht zijn opgehangen. De tafel is gedekt, de geur van de door papa vers gebakken broodjes dringen mijn neus binnen. Mijn eierdopje is gevuld met een eitje, hard-zacht gekookt. (meer…)

Over dampende broodjes kroket

Komende zondag is het zover. De tweede seizoenshelft van de Hoofdklasse gaat van start. In volle sprint raffelen de dames en heren het programma af richting de play-offs waarna de selectie linearecta, strak en gestroomlijnd de Oranje shirtjes en het vliegtuig induikt. Met een gouden missie reizen zij af naar Rio.

De competitie begint weer. Ik kijk ernaar uit. Op het fietsje naar HC Rotterdam, een plekje zoeken in het stadion, kijken naar hoe beide teams zich voorbereiden op de wedstrijd, de scheidsrechters zorgvuldig met hun wijsvingers de netten in het doel controleren en de zonneklep achter in de iets te strakke broek proppen. De muziek gaat aan, spelers komen uit de catacomben en lijnen zich op vanaf de middenstip.

Het Wilhelmus, oh nee geen Wilhelmus. De Internationals zijn in de war, net terug van een snuffelstage in Rio waar het Olympisch gevoel van de stad en het veld alvast mocht groeien. Nee, het is gewoon een schor fluitsignaal. De eerste aanmoedigingen van Heren F schallen door het stadion en hier en daar is wat gewauwel vanaf het veld te horen, niet te verstaan vanwege de bitjes.

Net voor rust krijg ik trek in een biertje en een broodje kroket, dat hoort bij de zondagmiddag, dat hoort bij hockey kijken. Met mijn dampende kroket bekijk ik het veld waar zich een wirwar van kinderen bevindt, zichzelf uitslovend, deed ik vroeger ook. Ik verbrand mijn verhemelte als de kinderen worden verzocht het veld te verlaten. We gaan verder.

Rotterdam miste focus in de eerste seizoenshelft, was nog geen eenheid, miste de flow van een geoliede machine, maar won wel van HGC. Rotterdam staat momenteel zesde, moet aan de bak in Den Haag tegen HGC. Nog even geen Rio, maar gewoon de zondagse competitie en het clubgevoel, op de fiets.

Eefjeschreefje over postvakjes..

 

“Buuf wat ben je aan het doen” klinkt het zaterdagochtend in het trappenhuis. Het is de bovenbuurjongen. Hij kijkt mij met een schuin oog aan als ik driftig zit te peuteren met mijn schroevendraaier. “Ik repareer even mijn postvakje”, zeg ik stoer “die schiet nog weleens open bij grote hoeveelheden post” en ik geef hem een knipoog. Voordat hij wegloopt vraag ik hem snel of hij morgen ook post verwacht. Als hij nee schudt met zijn warrige krullenbos, plak ik een handgeschreven etiketje met mijn naam over zijn naambordje. Hupsakee, een extra postvakje kan dienstdoen als back-up, als de postbode het begrijpt..

Daar zit ik dan. Voor de gelegenheid heb ik mijn grote stoel bij het raam geplaatst, voetenbankje erbij. De spelletjes Tinder en Happn heb ik als vrijgezel al maanden uitgespeeld, geen levens meer, game-over – dus ik pak een boek. Met een cappuccino in mijn hand tuur ik in de verte de straat in, wachtend op de postbode die op nummer 27b zijn postzak komt legen. Een paar uur later schenk ik een glaasje rode wijn in. Als ik bij glaasje drie begin te gapen, bedenk ik mij ineens dat het best een lekkere zondag is zo… Zondag? Zondag!

Valentijnsdag op zondag, wie bedenkt dat?

En waarom bedenk ik mijzelf niet eerder dat ik zit te wachten tot ik een ons weeg? Het is nog net op tijd om mijzelf te trakteren op een bosje bloemen, want mijn narcissen van drie weken oud zien eruit alsof ze van crêpepapier zijn gemaakt.

21 seconden en 63 honderdsten – Eefje sprint door 2015

Ieder jaar neem ik in mijn galajurk plaats op de bank voor het Sportgala. Ik selecteer mijn mooiste jurk, spuit mijn haar strak in de lak, vis een panty uit de kast, trap mijn hakken aan, smeer wat glitters op mijn gezicht, open een fles rode wijn en trap mijn hakken metéén weer uit. Ik kan als geen ander genieten van het kijken naar sportmomenten, de welbekende kippenvel momenten, het commentaar, de euforie en emoties van de sporters. Heerlijk!  (meer…)

Eefjeschreefjeeenkerstgroet | Eefje wrote a X-mas note

Eefjeschreefjeeenkerstgroet Eefje wrote a X-mas note (English version below)

Overspoeld worden door geluk is het mooiste dat ik krijg van hen die het mij gunnen iets te mogen geven…

Het hele jaar door geef ik om daarvan gelukkig te worden; een kaartje, bloemetje, cadeautje, compliment of ik geef iets waarvan ik weet dat diegene het nodig heeft. Geven om te geven en niet te willen nemen. Een tevreden glimlach, knuffel en dank je wel is voor mij voldoende. Dit jaar geen handgeschreven kaarten met een kerstgroet – nota bene was ik het lijstje kwijt met de namen van mensen die mij vorig jaar een kaartje stuurden ;) – maar een boodschap 2.0 recht uit het hart. (meer…)

Kerstsfeer proeven bij Jan-Kees

Ik draai mijn voordeur op slot en zie tussen de deur en haar post door dat Mr. Backpack mij met hondenoogjes aankijkt. Mijn hart breekt. Ik voel me een verrader, ik ga vreemd. Na vijf weken samen reizen, voelt het als vreemdgaan als ik hem vertel dat Mr. Suitcase aan de beurt is deze keer. Hij mag mee op reis.  (meer…)

Samen ben je nooit alleen!

Ruim vijf weken geleden verliet ik Nederland, samen met mijn lieve Mr. Backpack, samen de sprong, de grote sprong in een nieuw avontuur. Een avontuur waarvan ik zeker wist dat we het zouden gaan maken, waarvan ik zeker wist dat het onvergetelijk en bijzonder zou gaan worden. Vol enthousiasme en met een glimlach van oor tot oor overtuigde ik eenieder dat alleen reizen niet betekent dat je alleen zult zijn. Sterker nog, praktisch gezien ben ik enkel op het toilet alleen geweest (op een enkele kakkerlak na dan) en heb ik oprecht moeite moeten doen om af en toe Eefje-tijd te kunnen nemen.  (meer…)

Vietnam happy hour, every hour

Een ouderwets meetlint kruist onder m’n oksels vanaf m’n linker kaaklijn naar m’n navel en vervolgens van halverwege m’n kuiten naar m’n kruis. Evie neemt me achterop de scooter mee naar het leerpakhuis waar ik een kleur uitzoek voor het leren jasje dat ik op maat laat maken. De leren lap in de gekozen kleur blijkt niet voldoende voor mijn jasje. Evie knipt stiekem een hoekje af, fluistert in m’n oor dat we naar een ander pakhuis gaan en gebaart dat ik niks moet zeggen waarna ik m’n billen verbrand aan het gloeiend hete zadel van de scooter. Bij terugkomst in de Tailor-shop nemen we het ontwerp van mijn nieuwe jassen en rok nauwkeurig door en maken voor de volgende dag drie afspraken om de kleding door te passen. Evie is m’n nieuwe beste vriendin en als ze na drie dagen de kleding overhandigt, begint ze te snikken: “You so bjoetiefoel, inside and outside, I must miss you now!” Ook ik houd het niet droog. Wat kun je toch een bijzondere band met iemand creëeren in een korte tijd. (meer…)

Zit er een toeter op deze scooter?!…

…Blijkt toch wel de belangrijkste check alvorens je gas geeft met gekruiste vingers, tenen en als je lenig genoeg bent ook je neusgaten tegen het stof. Inmiddels ben ik een professional in achterop stappen, want van zélf rijden heb ik geen kaas gegeten.

Op Cat Ba Island heb ik de eerste ontmoeting met de Zee. Het eiland is onderdeel van de Halong Bay eilandengroep bestaande uit ruim 2000 eilanden, zogenaamde monolieten. Volgens de mythe eigenlijk beter te definiëren als door een Chinese draak uitgespuugde rotsen uitgerust met groen, omgeven met witte strandjes en een sprankelend blauwe zee. OK het laatste is samen met de zon helaas afwezig vanwege een tyfoon die daags ervoor is langs geraasd, maar dit mag de pret niet drukken. Het aanzicht van dit natuurverschijnsel laat me continue verdwalen. Wellicht ben ik daarom wat minder enthousiast wanneer we mogen gaan kajakken; “beetje links, grotje rechts, door de lagune, grotje links..om de eilandjes heen en dan ben je weer hier!” Prachtig, zonder twijfel bijzonder prachtig!  (meer…)

1 2 3 4 5