Categorie: Eefje Beweegt

Fietsvakantie op het niveautje ‘appeltaart onderweg’

Eefjeschreefje een blog over fietsen met sportieve dames

Of ik mee wilde fietsen in Girona met een groep van maximaal 12 dames. Ik denk in eerste instantie aan een kippenhok gierend van hormonen, kletskousen over de kinderopvang en het uitwisselen van lekkere food-magazines. “Wordt er dan wel gefietst?” Daarna bedenk ik me dat het niet eens zo’n gek idee is om mijn grootste hobby met enkel dames uit te voeren. De laatste fietstrip die ik maakte met vrienden op Mallorca had immers meer weg van een trainingskamp van Lotto Jumbo Visma.

(meer…)

In golf mogen we ‘cut’ zeggen

In Women’s Next van SportNext schrijven we over zaken die ons opvallen in de vrouwensport. Welke ontwikkelingen vinden er plaats en welke trends zijn waarneembaar? Vandaag een speciale gastbijdrage van Eefje Kievits, Medewerker Marketing & Communicatie bij de NGF. Zij reageert op de stelling: ‘Het Nederlandse vrouwengolf heeft dringend behoefte aan een ‘Dafne, Ireen, of Ranomi’. Zonder een topper met uitstraling en charisma blijft het een sport in de marge.’

(meer…)

Ruzie in de kelder

Ding-dong. De buurvrouw aan de deur. “Eef, er komt me een getetter uit jouw kelder, niet normaal, ik word er knettergek van, kun je die gasten even in het gareel terugduwen?” Ik kijk wat verontwaardigd, “gasten?” denk ik “gasten?” en pak een beetje beledigd de sleutels van de kelder en drentel op mijn blote kakken de trappen af. Als ik het gammele houten hekje opendoe en mezelf aan een uitstekende verroestte schroef openhaal, tref ik een slagveld aan. Bloed aan de muur, overal vlekken, de geur van verschroeid rubber, zwarte strepen. In mijn kelder staan 2 stadsfietsen, 2 racefietsen én sinds een half jaar een golftas. (meer…)

Eefjeschreefje over de medaillespiegel

#TeamNL is groter dan ooit en als je het mij vraagt fitter en professioneler dan ooit. Vanavond wappert Jeroen Dubbeldam de Nederlandse vlag het Olympisch stadion binnen waarna 241 andere Nederlandse sporters hem volgen, of ze nou wel of niet mogen meelopen in de ceremonie, ze volgen hem. Ze volgen zijn trots en volgen zijn gezonde zenuwen. De komende 2 weken moet het gaan gebeuren. Alles waarin zij de afgelopen 4 jaren en de jaren voorafgaand voor hebben getraind, wordt nu in praktijk gebracht, op weg naar een medaille.

Eefje zal zich geen overenthousiast sportliefhebber mogen noemen als ze de volgende vraag – die haar bijna dagelijks wordt gesteld – niet zou beantwoorden: hoeveel medailles neemt #TeamNL mee naar huis en wie zijn dat dan?
Nou daar gaan we. In willekeurige volgorde en de ene medaille wat uitgebreider beschreven dan de ander. (meer…)

Mijn grote liefde

Mijn grote liefde staat altijd paraat. Hij hoeft niet in zijn agenda te kijken, zeurt nooit, zal nimmer afzeggen, heeft altijd aandacht voor me.

Mijn grote liefde houdt van knuffelen. We gaan samen onder de douche, ik sop hem in, droog hem helemaal af en poets zelfs zorgvuldig zijn tandjes. Blinkend schoon.

Mijn grote liefde heeft dezelfde interesses. Hij houdt net zoveel van koersen als ik, staat ook altijd te springen om een rondje te rijden en is fan van de Tour.

Mijn grote liefde vindt het niet erg als ik glunderend kijk naar renners als Poels, Dumoulin en Sagan. Hij is het er roerend over eens dat zij de Tour kleur geven, wordt er net zo vrolijk van als ik.

Mijn grote liefde maakt wel eens een ongecontroleerd sprongetje. Hij is vervolgens geblesseerd en heeft heimwee als ik hem naar de dokter breng.

Mijn grote liefde kan het goed vinden met mijn vriendinnen.

Mijn grote liefde begrijpt mij. Hij maakt mij blij, geeft mij ultieme vrijheid en rust, zal mij nooit in de steek laten.

Mijn grote liefde heeft mij de afgelopen jaren kilometers op sleeptouw genomen. Samen met de liefdes van ‘míjn’ Rappe Trappers schieten de Rotterdamse fietspaden onder ons langs. We genieten van de ondergaande zon in wijds Midden Delfland waar je je in Noord Frankrijk waant, knallen het liefst langs de Hollands IJssel, Nieuwe Waterweg of de Rotte. Denderen langs molens, koeien in de wei en balkende schapen.

Mijn grote liefde is gehuld in zwart, metallic en rood. TREK is zijn naam.

Pass me even de ketchup! (Column Hockeyclub Rotterdam)

Zondagochtend. De tafel is gedekt, de geur van de door papa vers gebakken broodjes krult mijn neus binnen. Mijn eierdopje is gevuld met een eitje, hard-zacht gekookt. De ouwelui zitten in hockeykleding aan tafel, klaar om van start te gaan op de natte plaggen. Ja ze spelen op gras, want het zijn maar veteranen. Mijn zusje en ik hebben zaterdagmiddag al gespeeld, beiden gewonnen en doelpunten gescoord. Tijdens het diner gisteravond zijn de wedstrijden uitgebreid geanalyseerd. “Eefje, je moet meer naast de bal blijven lopen, dan sta je ook niet meer buitenspel.. Wanne, probeer eens náást de keeper te slaan, in de hoeken op de plank!..” Een kleine greep uit zijn bijna ‘Cruijffiaanse wijsheden’ anno 2001. (meer…)

Over dampende broodjes kroket

Komende zondag is het zover. De tweede seizoenshelft van de Hoofdklasse gaat van start. In volle sprint raffelen de dames en heren het programma af richting de play-offs waarna de selectie linearecta, strak en gestroomlijnd de Oranje shirtjes en het vliegtuig induikt. Met een gouden missie reizen zij af naar Rio.

De competitie begint weer. Ik kijk ernaar uit. Op het fietsje naar HC Rotterdam, een plekje zoeken in het stadion, kijken naar hoe beide teams zich voorbereiden op de wedstrijd, de scheidsrechters zorgvuldig met hun wijsvingers de netten in het doel controleren en de zonneklep achter in de iets te strakke broek proppen. De muziek gaat aan, spelers komen uit de catacomben en lijnen zich op vanaf de middenstip.

Het Wilhelmus, oh nee geen Wilhelmus. De Internationals zijn in de war, net terug van een snuffelstage in Rio waar het Olympisch gevoel van de stad en het veld alvast mocht groeien. Nee, het is gewoon een schor fluitsignaal. De eerste aanmoedigingen van Heren F schallen door het stadion en hier en daar is wat gewauwel vanaf het veld te horen, niet te verstaan vanwege de bitjes.

Net voor rust krijg ik trek in een biertje en een broodje kroket, dat hoort bij de zondagmiddag, dat hoort bij hockey kijken. Met mijn dampende kroket bekijk ik het veld waar zich een wirwar van kinderen bevindt, zichzelf uitslovend, deed ik vroeger ook. Ik verbrand mijn verhemelte als de kinderen worden verzocht het veld te verlaten. We gaan verder.

Rotterdam miste focus in de eerste seizoenshelft, was nog geen eenheid, miste de flow van een geoliede machine, maar won wel van HGC. Rotterdam staat momenteel zesde, moet aan de bak in Den Haag tegen HGC. Nog even geen Rio, maar gewoon de zondagse competitie en het clubgevoel, op de fiets.

21 seconden en 63 honderdsten – Eefje sprint door 2015

Ieder jaar neem ik in mijn galajurk plaats op de bank voor het Sportgala. Ik selecteer mijn mooiste jurk, spuit mijn haar strak in de lak, vis een panty uit de kast, trap mijn hakken aan, smeer wat glitters op mijn gezicht, open een fles rode wijn en trap mijn hakken metéén weer uit. Ik kan als geen ander genieten van het kijken naar sportmomenten, de welbekende kippenvel momenten, het commentaar, de euforie en emoties van de sporters. Heerlijk!  (meer…)

Mijn áchtste triathlon mét handtasje van zeewier..

Hoe het allemaal begon… “Eefje, ik heb zin om te zwemmen, trimzwemmen! Ga je mee? In het Oostelijk Zwembad, bij jou om de hoek, dit kun je niet weigeren” zei Hester op een winteravond. Eefje had wel oor naar een beetje spierballen kweken, bikini- en backpackproof worden voor de reis van haar leven en een extra work-out in de week. Met veel plezier duiken we iedere woensdagavond in het zwembad, zo hóp, ongeveer vanaf het balkon. Ideaal. Nee, er zijn geen glijbanen of stroomversnellingen tussen de kunst palmbomen, laat staan een bubbelbad, het is echt baantjes trekken een uur lang baantjes trekken, met een trainer.  (meer…)