Ruzie in de kelder

Ding-dong. De buurvrouw aan de deur. “Eef, er komt me een getetter uit jouw kelder, niet normaal, ik word er knettergek van, kun je die gasten even in het gareel terugduwen?” Ik kijk wat verontwaardigd, “gasten?” denk ik “gasten?” en pak een beetje beledigd de sleutels van de kelder en drentel op mijn blote kakken de trappen af. Als ik het gammele houten hekje opendoe en mezelf aan een uitstekende verroestte schroef openhaal, tref ik een slagveld aan. Bloed aan de muur, overal vlekken, de geur van verschroeid rubber, zwarte strepen. In mijn kelder staan 2 stadsfietsen, 2 racefietsen én sinds een half jaar een golftas.

Denk je alleen te wonen, heb je te maken met een stel kleuters.

Het is wat met die huisgenoten van mij. Schreef ik eerder over Mr. Backpack en Mr. Suitcase die elkaar de tent uitvechten, ‘omdat ik hen tekort doe’ en ze jaloers zijn dat ‘de één’ mee naar Azië mag terwijl ‘de ander’ zichzelf meer geschikt acht, komt deze keer de ruzie dus uit de kelder. Denk je alleen te wonen, heb je te maken met een stel kleuters.

Er is dus een nieuwe bewoner daar beneden; mijn golftas. Sinds het mijn werk is om kinderen enthousiast te maken voor golf, is het bij mij ook gaan kriebelen. In oktober ben ik begonnen met golfles en inmiddels speel ik wekelijks een rondje en in het trotse bezit van mijn handicap. Je voelt hem al aankomen; de trots van mijn racefiets is ietwat geschaad en die laat van zich horen.

Ik heb de boel maar even gesust en compromisjes gesloten. Het zijn net wijven, wat een gedoe. Mijn fiets heb ik op zijn donder gegeven. Hij moet niet zeuren, nog tweewekelijks schiet ik op twee wielen langs de Rotterdamse wateren in alle windrichtingen en brengt hij mij op de fijnste plekjes om mijn zinnen te verzetten. En Ja, daar is een nieuwe hobby naast gekomen en pak ik een extra sportmomentje om met collega’s, vrienden, vriendinnen of mijn ouders een rondje golfen of trainen.

Kom nou. Voordat ik mijn enkel brak 3,5 jaar geleden, was er maar één liefde in mijn leven; hockey. Mijn hockeystick staat verdrietig in een hoekje te verstoffen. Ik moet er niet naar kijken, want dan biggelen de tranen over mijn wangen. Ik heb hem gevraagd een oogje in het zeil te houden en toe te slaan als het uit de hand loopt. Gelukkig is het nu stil en heb ik hen iedereen tevreden gesteld. Nu hopen dat mijn tent en skates hun waffel houden, want anders is de maat vol ;).

1 Comment on Ruzie in de kelder

  1. Hanneke
    25 juni 2017 at 20:16 (3 jaar ago)

    Leuk geschreven Eefje, niet wetende dat je nu even helemaal niets kan, omdat er eee. Tamme idioot niet uitkijkt. Ik hoop op een spoedig herstel zodat je beiden weer kan doen. Liefs en beterschap lieve. Eef!! Xx mama.

    Beantwoorden

Leave a Reply