Goedemorgen, 8.30 uur 6 maart. De eerste zonnestralen schijnen door de gordijnen, de vogeltjes fluiten vrolijk. De zenuwen gieren door mijn lijf. Misselijk van de spanning en een ongekende nieuwsgierigheid naar de cadeaus die ik tijdens het ontbijt zal ontvangen. Ik raas op mijn sloffen de trap af, verwonder mij over de slingers die vannacht zijn opgehangen. De tafel is gedekt, de geur van de door papa vers gebakken broodjes dringen mijn neus binnen. Mijn eierdopje is gevuld met een eitje, hard-zacht gekookt.

De hond kwispelt tussen mijn benen door, begint onverklaarbaar te piepen, blaft voorzichtig en verbaast naar een ballon die aan het plafond heen en weer danst, deze heeft hij niet eerder gezien. Mijn jongere zusje stuitert van opwinding in Snoopy pyama uit haar stoel. Ze is minstens zo zenuwachtig als ik, omdat ze mij het cadeau wil overhandigen. Het cadeau wat al weken zorgvuldig verstopt ligt onder het bed van mijn vader, wat ik al lang en breed heb zien liggen.

Na het ontbijt trek ik vol trots in mijn nieuwste kleren aan en vraag mijn moeder een vlechtje te maken, of toch liever twee. De hele ochtend spelen we buiten. We doen verstoppertje, bouwen een hut en fietsen rondjes en achtjes over het plein. Totdat de visite komt en ik de volgende cadeaus in ontvangst mag nemen, taart mag eten en snoepjes kan eten totdat ik groen zie.

Gisteravond wilde ik bij hoge uitzondering vroeg naar bed, warm onder het vertrouwde dons. Bij hoge uitzondering, omdat ik normaal gesproken net als ieder ander kind zo lang mogelijk wil treuzelen om naar bed te gaan. Vroeg naar bed, want in mijn gedachten is het dan sneller morgen. De theorie wordt negenentwintig jaar gehanteerd.

Op 5 maart 2016 ging het anders, de kroeg staat afgeladen vol met lieve vrienden, vriendinnen, familie en collega’s, de biertjes vliegen om de oren en ik val van de ene in de andere verrassing. Mijn verjaardag wordt groots gevierd. Het is 8.30 uur, de vogeltjes fluiten. Mijn neusvleugels wapperen in de geur van wentelteefjes en cappuccino. Mijn zusje heeft het ontbijt klaargemaakt, maar is er niet van op de hoogte dat ik net een uur in mijn bed lig, de schat!

Ik bereik vandaag de leeftijd van ‘tien-en-twintig’ en eet voor het eerst in mijn leven een lekker (!) wentelteefje!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *