Een ouderwets meetlint kruist onder m’n oksels vanaf m’n linker kaaklijn naar m’n navel en vervolgens van halverwege m’n kuiten naar m’n kruis. Evie neemt me achterop de scooter mee naar het leerpakhuis waar ik een kleur uitzoek voor het leren jasje dat ik op maat laat maken. De leren lap in de gekozen kleur blijkt niet voldoende voor mijn jasje. Evie knipt stiekem een hoekje af, fluistert in m’n oor dat we naar een ander pakhuis gaan en gebaart dat ik niks moet zeggen waarna ik m’n billen verbrand aan het gloeiend hete zadel van de scooter. Bij terugkomst in de Tailor-shop nemen we het ontwerp van mijn nieuwe jassen en rok nauwkeurig door en maken voor de volgende dag drie afspraken om de kleding door te passen. Evie is m’n nieuwe beste vriendin en als ze na drie dagen de kleding overhandigt, begint ze te snikken: “You so bjoetiefoel, inside and outside, I must miss you now!” Ook ik houd het niet droog. Wat kun je toch een bijzondere band met iemand creëeren in een korte tijd.In het verademende stadje Hoi An geniet ik tussen het passen en meten door van een paar dagen vakantie. Ik laat m’n tere billetjes en stijve rug rusten op een bedje en open voor het eerst een van de twee boeken die ik naast m’n Lonely Planet al drie weken meesleur. Met het geluid van de ruige zee en uitzicht op een aantal woest aantrekkelijke surfers bestel ik een cocktail en voel ik de rust. Dit heb ik even nodig! Ondanks de rode bordjes die aangeven dat er niet gezwommen mag worden, waag ik me even aan de extreme golfen. Ik laat me als een klein kind vermaken door de golfen in de categorie ‘waar is m’n bikini’ en check na iedere golf of de twee lapjes stof nog netjes op haar plaats zitten. Hier en daar moeten serieus de lifeguards in actie komen, omdat toeristen te ver afdrijven. In geel gehulde T-shirts en uitgerust met een fluitje rennen ze in tweetallen richting de branding. Een van de twee sprint het water in met een reddingsboei en de ander wikkelt vanaf het strand op z’n elfendertigst het touw af, wat zó langzaam gaat dat de man met de boei moet inhouden. De mooie surfers hebben ook in de gaten dat er iets mis is en komen in actie. Als mister handsome de drenkeling bereikt, is de man met reddingsboei nét vier meter van het strand af. Als mister perfect plaatsneemt op zijn bedje en even uitpuft, voorzie ik hem van een koud biertje en we wachten tot de zon in de zee zakt niet realiserende dat we natuurlijk naar het oosten kijken.

Hoi An laat zich doorspoelen met een rustig riviertje waaraan gezellige restaurantjes en barretjes voor een sfeervol geheel zorgen. Overal hangen van rijstpapier gemaakte lampionnetjes waarvan de kleurrijke lichtbundels spiegelen in het water. Het voelt als vakantie, ècht vakantie. Na het diner wordt mijn fietsmandje volgegooid met flyers voor happy hours in iedere bar. Overigens is het op bijna ieder tijdstip happy hour in Vietnam. Zodra je plaatsneemt in een restaurant, zelfs voor de lunch, begint de ober over cocktails: “happy hour my fliend, one cocktail fòh flie!”

We reizen met de nachtbus door naar Dalat. In Dalat, bekend om haar groene en bloemrijke omgeving, worden we hartelijk en liefdevol opgenomen in de familie van ‘Mama’. Zodra we binnen strompelen, slaakt er vanuit de keuken een enorm alarmerend gegil. Mama spreekt geen Engels, maar de overige bewoners weten inmiddels dat deze noodkreet betekent dat er nieuwe familieleden zijn gearriveerd. We krijgen een dikke natte kus van Mama en haar kinderen en worden vriendelijk doch dringend verzocht om plaats te nemen aan de lange tafel. Heel de dag wordt er door Mama gekookt. Ik vraag me later die week af hoe het in hemelsnaam mogelijk is dat ik voor 2$ per nacht kan slapen en voor nog geen 1,5$ kan aanschuiven bij het diner en dat de lunch gratis is bij aankomst. Mama gebaart liefdevol, geeft me een knuffel waarbij haar dochter mij vertelt dat het niet gaat om winst maken, maar om gelukkig maken. Als de familie gelukkig is, is Mama gelukkig.
Mama krijgt van haar dochter dagelijks een budget, omdat zij zonder budget anders voor nóg meer verwennerij zorgt. Het hostel en Mama met haar familie doen me herinneren aan de tijd in Nepal. Nepal heeft mij destijds met beide benen op de grond gezet als het normen, waarden, geven en nemen betreft. Ik ben sindsdien ingesteld op geven zonder de verwachting iets te kunnen nemen. Geven omdat een ander dan gelukkig is, is in vele gevallen voldoende. De kinderen voor Mama zorgen voor een gezellige sfeer door het organiseren van spelletjes. Als ik me goed herinner – er ontstaan soms zwarte gaten – heb ik met m’n Bridget Jones billen op de grond gelegen zodat mijn partner in crime zijn push-ups boven mijn getuite lippen kon doen. Het duurde even voor het ijs gebroken was, maar uiteindelijk zorgde hij met een big smile voor twee gratis cocktails, formaat vissenkom. Karaoke, beer-pong en Jenga met opdrachten op iedere steen zorgde voor een heerlijke sfeer. Zo heerlijk dat we gewoon nog een nacht extra blijven. Tussendoor verkennen we het stadje, zoeken we onze grens op gedurende een canyoning tocht door de watervallen, eten we mama’s heerlijke creaties, helpen we met koken, drinken we hier en daar ietwat veel en hebben we vooral veel plezier.

Mijn reis door Vietnam eindigt helaas in Ho Chi Minh City, “the city that never sleeps”. In Vietnam is het happy hour every hour, maar in HCMC is het “rush hour every hour”. Ik dacht toch echt dat Hanoi al druk genoeg was, maar in deze enorme stad blijkt oversteken geen kunst, maar een sport. Er zijn drie gouden regels: doorlopen, stilstaan en nooit teruggaan. Het verkeer anticipeert op mij en een scooter pakt de lege ruimte die ik laat ontstaan. Na een aantal drukke kruispunten lijkt het of ik nooit anders heb gedaan, ‘simple comme bonjour’!
Het is ook happy hour in de skybar waar we ons vrijwillig wagen aan een aantal bijzondere cocktails. Met uitzicht op enorme gebouwen, beseffen we dat het hoofdstuk Vietnam geschreven is.
Met een aantal studenten die ik tijdens een potje badminton stoor, neem ik mijn reis door en spreek met hen over de ingewikkelde, harde en onmenselijke historie. Men is zich bewust van het geweld dat heeft plaatsgevonden in het land dat nu als geen ander weet te stralen, toeristen ontvangt en omarmt. Men accepteert het zoals het is geweest en weet vooruit te kijken.

Zoals de Vietnamezen mij hebben omarmt en hebben laten thuisvoelen, heb ik Vietnam omarmt. Prachtig land, prachtige mensen en een prachtige cultuur. Vietnam bedankt, meer dan bedankt!

Ik vervolg mijn weg door Cambodja, dus eefjeschreefjelater.nl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *