De openingsweek van de Tour gaf ons tot dusver een spannende tijdrit in feestrijk Utrecht, een enerverende rit door Rotterdam en waaiërig Zeeland. Na een steile aankomst op de muur van Huy, het vreselijke slagveld in België en de eerste kasseienritten liet het peloton Nederland en België achter zich en rijdt het circus inmiddels ietwat gehavend de Tour de France verder op Frans grondgebied. Prachtige beelden vandaag langs de kust richting Normandië, een van mijn favoriete Franse streken, maar zo zullen er nog meer volgen. En ik, ik ben in het grote spreekwoordelijke gat beland, het grote gele gat. Op maandag verliet ik Utrecht, nam de trap aan zijde Jaarbeursplein – ja inmiddels weet ik er écht de weg – en keek over mijn schouder en backpack achterom. In de verte zag ik de tekst ‘Grand Départ, Bievenue Utrecht 2015’ stralen op de gevel van hal 1. Ik bleef staan, slikte een keer, liet een trein aan me voorbij gaan en stapte voort om een kop koffie en de volgende trein naar Rotterdam te halen.

Eenmaal thuis in Rotterdam, snelde ik naar de TV – in hoeverre er nog jus in de benen zat dan, er kwam net weer wat bloed bij de alcohol – en installeerde me op de bank. Nog geen tien minuten zat ik koers te kijken. De koers van Antwerpen naar Huy. Je raadt het al, mijn mond viel open, geschrokken staarde ik naar het scherm. Daar lagen ze, de mannen waar we daags ervoor nog zo van genoten in Utrecht. De beesten die nog geen tweeënhalve dag onderweg waren, Utrecht nog hoorde nagalmen, moesten van het asfalt worden gekrabd. “3 coureurs abandonnent” zag ik op Twitter verschijnen, en Twitter liegt niet. De tranen sprongen in mijn ogen…

Toen realiseerde ik me ook; het zit erop! Althans de Grand Départ zat erop. Foto’s maken, Twitteren, kletsen met wielrenners, begeleiding en uitzinnige fans langs het parcours, stukjes schrijven voor Utrecht 2015. Een ervaring rijker, ontzettend leuke en bijzondere mensen ontmoet en met een tikkeltje brutaliteit en ‘blauwe-ogen-werk’ een heleboel voor elkaar gekregen. Zo dicht in de keuken van de Tour zal ik voorlopig niet meer komen. Met een tevreden gevoel kijk ik terug op een mooie maand Utrecht met als klapper het weekend van de Grand Départ.

“Eefje, vertel, vertel hoe was het!?” vraagt de een nog belangstellender dan de ander. Met een grote glimlach van oor tot oor, niet wetend waar ik moet beginnen met mijn enthousiaste verhaal, vertel ik zonder problemen alles nog een keer. Een korte samenvatting zit er niet in, heb zoveel gedaan, gezien en ervaren dat mijn verhalen, zoals altijd, afdwalen tot in de details.

De evenementen voorafgaand aan de Tourstart waar ik aanwezig was, waren al super geslaagd en op die manier leerde ik stukje bij beetje Utrecht steeds beter kennen en liep de tourkoorts lekker op. Eerder schreef ik al over de prille liefde met de Domstad, deze is alleen maar gegroeid in de laatste weken. In de maand voorafgaand maakte ik foto’s en schreef tussen de bedrijven door onder andere sfeerverslagen van het Paracycling Weekend, de Wielerronde van de Maliebaan, het sfeervolle optreden van De Steegzangers in de Domkerk en de klimtijdrit in Parkeergarage De Uithof. Tussendoor namen we een kijkje bij het International Tour Film Festival Utrecht waar ik ‘Tour des Legendes’ en eindelijk ‘Ventoux’ zag! Het ademde een en al wielrennen.

Donderdag 2 juli, het circus begon écht! Eefje zal een saaie dag hebben gehad als deze dag vlekkeloos zou verlopen, dus dacht de ‘chauffeur’ van een lang geel voertuig vanuit Breda; “Laat ik gas geven met m’n rempedaal zodat we 3 uur later in Utrecht aankomen dan gepland.” Prima, ik kijk de ploegenpresentatie wel via YouTube, gééééén probleem! Met mijn improvisatietalent verzamelde ik wat andere teleurgestelde fanatiekelingen om me heen, installeerde de livestream op mijn Ipad, waarbij een medereiziger zorgde voor een fris biertje en knapperig chipje. Zo erg was het uiteindelijk niet, sterker nog, het was knotsgezellig. Ik ving uiteindelijk bij aankomst in Park Lepelenburg nog nét een glimp op van de goede Lotto Jumbo billen die uit de bootjes waggelden.

Op vrijdag 3 juli nam ik een kijkje bij een voorbeeldig buurtfeest waar een Kindertijdrit was georganiseerd. Jullie kennen me, zet Eefje neer tussen een stel kinderen en het feest is compleet. De een nog schattiger dan de ander maakte zijn of haar fiets gereed. Op school waren serieuze kunstwerken van wielerhelmen geknutseld; “Ik heb een helm met een vliegtuig, auto én een vogel.” Ik moest helaas vóór de pastaparty al afhaken, dus het koolhydraten stapelen, wat ik zo nodig had, moest ik afslaan om naar de redactie terug te snellen voor mijn verslag om vervolgens weer op tijd te zijn voor ‘Caravane d’Utrecht’, ook alweer zo’n gezellig feestje om bij te zijn.

Op zaterdag 4 juli was het eindelijk zover. Om 8 uur meldde ik mij op de redactie waar het communicatieteam compleet was. We trapten af, iedereen werd naar zijn post gestuurd. Heel de dag liep ik rondom de Jaarbeurs tussen de start en finish van het tijdritparcours. Even kletsen met Lars Boom, hem verteld dat z’n schoenen nog bij mij thuis stonden, Tom Dumoulin succes gewenst met een knipoog…aan mij heeft het niet gelegen. Met Koen de Kort heb ik na een leuk gesprek een TV-format bedacht; “wielrenner zoekt vrouw”, kon hij zich wel in vinden. Tussendoor stuurde ik wat tweets de wereld in. De spanning in Utrecht was om te snijden, maar de uitzinnige vreugde overheerste. Het sfeertje was compleet! Ik nam om uit te rusten en inspiratie op te doen nog even plaats op de tribune naast de finish, maar toen de laatste renners nog moesten starten, trok ik mij niet geheel onverstandig terug op de redactie om in de airco mijn verslag te schrijven. Daarna was het tijd voor een welverdiend biertje. ‘Tournee de la Musique’ op de Neude en het Domplein was daarvoor de uitgelezen gelegenheid. Tevreden fietste ik ’s nachts terug naar mijn slaapbank.

Op zondag heb ik mijn charmes in de strijd gegooid en regelde ik een gezellig plaatsje op het balkon van een studentenhuis, een mannen studentenhuis in Utrecht, die schijnen overigens schaars te zijn. Het waren Spanjaarden en Nederlanders die Spaans aan het leren waren, dus om 11.30 uur kreeg ik al een San Miguel in mijn handen geschoven. Ik keek recht op het Domplein waar een uitzinnige menigte klaarstond om onder luid applaus de renners onder de Dom door te schreeuwen. De telefoon, camera’s en selfiesticks die op hetzelfde moment de lucht ingingen, verraadden dat het peloton in aantocht was.

Het kippenvel raasde van mijn kleine teen tot aan mijn kruin en terug. Voor ik het in de gaten had, was het peloton voorbij. Ik knipperde met mijn ogen en het Domplein was nagenoeg leeg, verstuurde mijn foto’s, bedankte de studenten en liep terug naar de Dom.

We verplaatsten ons naar het terras alwaar we de meest wijze lessen hebben geleerd van een stel Utrechters. De volgende gaat op een tegeltje: “In Utrèg an de Ouwegràg nummer àggentàchetug is een kip geslág.” Hiermee sluiten we Utreg af voor wat betreft de Tour. Utreg, organisatie Le Tour Utrecht en Randstad bedankt, het was grandioos!

4 reacties op Het grote gele gat

  1. Hi Eefje,
    Leuke tekst! Ik was met vrienden één van de vele juichers langs het parcours (Vondellaan – komt alles twee keer voorbij) en mede dankzij jou is het Grand Départ een succes geworden. Leuk om te doen!

    Gr.
    Cees

    • Beste Cees, Bedankt voor je leuke bericht. Ik heb ook erg genoten van de sfeer, mede tourmakers en natuurlijk de Tour zelf. Leuk dat je ook zo enthousiast bent! Groetjes, Eefje

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *