Kán niet bestáát niet!

Een regenachtige zondag eind mei, drijfnat circuit en geen zonnetje te bekennen, ach wat deed het ertoe? Ik ging met veel enthousiasme op pad voor Le Tour Utrecht. Ik was voor redactiewerk aanwezig bij het International Paracycling Weekend in De Meern, Utrecht. Op http://www.utrecht2015.com is mijn verslag van dit bijzondere evenement te lezen.

Met een lekker tegenwindje ben ik op de OV-fiets ‘in stijl’ naar De Meern gefietst. “Prietprieuwwwww…” hoorde ik ineens toen ik richting het parcours fietste. Een verkeersregelaar liet zijn fluitje horen en wees mij de deur, blijkbaar fietste ik al bijna óp het parcours. 

Ik parkeerde mijn fiets op het terrein, baande mijzelf een weg naar de organisatie en meldde mij keurig bij het kraampje dat opviel vanwege het bordje ‘vrijwilligers hier melden’. “Oh, mevrouw ik zou niet weten waar u zich als pers moet melden, ik ben slechts een vrijwilliger.” Op hetzelfde moment zag ik iemand met een pers-hesje uit een andere tent komen. Ik heb de lieve mevrouw bedankt voor haar hulp en haar met een knipoog verteld dat ze zichzelf nooit meer mag onderwaarderen als vrijwilliger.

Vrijwilligers, daar waar dergelijke evenementen voor het grootste gedeelte op draait. Of je nou dames (zoals ik, sorry meneer!) die het parcours op fietsen terugfluit, achter een informatiebalie zit of een dagje foto’s gaat schieten om vervolgens een verslag te doen, vrijwilligers zijn nodig. Dit besef je maar eens te meer als je alle enthousiaste collega’s aan het werk ziet.

Nu was dit evenement relatief kleinschalig in vergelijking met de Grand Départ over een maand, maar niet van minder betekenis. Vanwege een ongeluk, lichamelijke of visuele beperking zijn deze topsporters op professionele wijze bij de sport betrokken. De wedstrijden van afgelopen weekend telden ‘voor het echie’ mee voor eventuele plaatsing voor deelname aan de Paralympische Spelen van 2016 in Rio. Deze discipline van de wielersport kun je mijns inziens beter beschouwen als een op zichzelf staande sport. Ga er maar aan staan, ik kan het me niet voorstellen ook al heb ik het live gezien, 37 à 40 kilometer per uur ge-mid-deld door met je armen te ‘trappen’. Geloof me, ik hoef nooit meer ‘kudo’s’ te ontvangen op mijn Strava prestaties van 24 à 27 km/u gemiddeld.

De positiviteit die deze dames en heren uitstralen, kan menig mens nog wat van opsteken. Vanuit mij heerst er alom bewondering voor deze sporters. Deze kijk had ik voorafgaand al op minder valide sporten, dit werd extra bevestigd gedurende deze dag. Ondanks de regen, wat maar regen was en de wind – die mij gelukkig op de terugweg een duwtje in de rug gaf – heb ik genoten van deze dag.

Dus denk er maar eens over na; kán niet, bestáát niet!

Enne… vergeet mijn verslag niet te lezen en de fotoreportage met een leuk filmpje te bekijken van Filemon Wesselink, dé Chef fans van Le Tour Utrecht die ging handbiken.

 

Leave a Reply